Izložba Ane Marije Botteri u Galerijskom centru Varaždin

U četvrtak, 18. listopada 2018. godine, u 19 sati, u galeriji Galerijskog centra Varaždin, uska 7 otvaramo izložbu Ane Marije Botteri.

U vrijeme kada nekada prevladavajuće viđenje profesionalnog slikarstva kroz prizmu štafelajnog esteticizma doživljava prilične izazove, u kojem se temeljno preispituje njegova sama teorijska podloga, umjetnici poput Ane Marije nam svojim stvaralaštvom dokazuju da je plain air slikarstvo i dalje žustro te može prezentirati jednu osobenu umjetničinu šifru pejsažnih motiva koji se koriste već vijekovima.
Izložba Skitnje svjedoči umjetnički put autorice Ane Marije Botteri, serijom sačinjenom uglavnom od slika izrađenim tehnikom akrilika na platnu, s ponekim pastelom koji nam prezentira jednu namjerno vizualno nedorečenu formu, čime možemo nazrijeti kronološku putanju razvijanja određenog motiva.
Većina prizora su nam već naizgled dobro znani prizori iz europskih metropola, vjerno preneseni velebni simboli zapadnog kulturnog naslijeđa, poput gotičke katedrale Notre Dame u Parizu, baroknih zdanja poput habsburške palače Schönbrunn u Beču i Bazilike Santa Maria della Salute u Beču, kao i prikazi iz autoričine bliže okoline, poput Splita, mediteranskih obala otoka Brača, dalmatinske Zagore, Mostara i Zagreba.
Osim stanovitog šarma kolorističke igre kojima su prožete vedute metropola, obližnjih gradova te prirodnih pejsaža one nam također pružaju uvid u zahtijevne realnosti jedne od zahtijevnijih metoda u slikarstvu. Sve navedeno odražava stanovitu umjetničinu posvečenost procesu, jedne kompleksnosti koja lako može proći neprimijećena.
Jedan od unutrašnjih razloga odabira plein air slikarstva je bijeg iz četiri zida ateljea s ciljem boljeg doživljavanja svog okruženja te pokušaja hvatanja efemernih kakvoća osvjetljenja, koji su u slučaju autorice izraženi poljima boja, npr. korelacijom primarnih boja, crvene, plave i žute s njihovim nijansama s uplivom sivih i zemljanih tonova

Temeljnija inspekcija prikaza otkriva i bogatstvo koloriteta, intimnih te pomno proučenih kadrova prikaza. Nakon pregleda svih radova, otvaraju nam se stranice jedne unutarnje umjetničine narative, koja govori o njenim impresijama predjela kojima je prolazila ili pak češće boravila, pisajuči priču o njenom putu, ne samo fizičkom, nego od prvog rada na motivu, do potonjih mijenjanja dominantnih boja, ili inverzija istih.
Suptilni kontrast toplog i hladnog je primjenjen u znatnoj mjeri, plavičasta polja neba i mora su u komunikaciji s zemljanim i toplim motivima, uobličenim u naizgled konvencionalnim arhitektonskim formama te onima proisteklih iz prirode.
Svaki motiv označava epizodno kretanje umjetnice po širini geografskih udaljenosti, prateći njeno kretanje od jedne točke ka drugoj.
Tradicionalni prikazi krajobraza su učinjeni ponešto plošnijima živim koloritetom
Arhitektonski motivi su ostavljeni na pragu stvarnosti s imaginacijom odsanjanog, mijenjajući odnose istog ovisno o stupnju stilizirajuće skicoznosti određenih motiva.

Time se promatraču pruža uvid u temelje autoričine umjetnosti, polazeći od postavke da se čitava konstrukcija promatra i vrednuje od njenih temelja, ka višim etažama koje su prezentirane u nekoliko dovršenijih radova. Već navedena nedorečenost je zapravo poništena jezgrovitim i stilističkim interpretacijama formi na platnu, čime se iz njih isijava jedan drugačiji naboj, u kojoj su uobičajene forme iz naše okolice svedene na esenciju, umjesto da budu mistificirane šumom svojevrsnih arabeski.

leave a reply